دو قطره اشك در رودخانه زندگي شناور بودند. يكي به ديگري گفت: «من قطره اشك دختري هستم كه عاشق بود و عشقش را از دست داد. تو قطره اشك چه كسي هستي؟»
قطره اشك گفت: «من قطره اشك دختري هستم كه عشقش را به دست آورد».
عشق پديده عجيبي است. همه به عشق نياز دارند، ولي وقتي عاشق ميشويد، انگار كه خود را با اندوه در آميختهايد. به يك فرد خاص وابسته ميشويد و به او حالت اعتياد پيدا ميكنيد. آن قدر احساس قدرت ميكنيد كه به پيشواز رنج ميرويد. عشق ميتواند قدرتي در شما پديد آورد تا هر گونه درد و رنج را تحمل كنيد و همه نوع فداكاري و از خودگذشتگي از خويش نشان دهيد. در عين حال، احساس كم دانستن در شما ايجاد ميكند. گاهي وقتي عاشق ميشويد و در مييابيد كه تا جاي ممكن در راه عشقتان فداكاري كردهايد، بياختيار از او رنجيده خاطر ميشويد. سپس در مييابيد كه قسمت مهم و بزرگي از وجودتان را به آن فرد هديه دادهايد. و اگر او تركتان كند، احساس خلاء وحشتناكي را در خود حس خواهيد كرد.
هر چقدر سعي كنيد اشكهايتان را در خود نگه داريد، قطرات اشك از چشمانتان به روي زمين فرود ميآيند تا در رودخانه زندگي جاري شوند. بيشتر قطرات اشك شناور در رودخانه زندگي از چشمان عشاق فرو ريختهاند. و اين نشان دهنده عظمت عشق است. عشق به خداوند منان به شما احساس هويت ميبخشد. عشق اشك شما را در ميآورد، به همين دليل است كه قطره اشك زيباست.
